Van Loey: juni 2007

Beste Lezer, het is zover ... ik zal eindelijk het geheim achter mijn uitzonderlijke fysieke conditie prijsgeven ... een tweewekelijkse sportavond en wel bij De Knikkers. Samen met een bende ongeregeld, spelen we op woensdagavond geregeld ons partijtje petanque: 's zomers in Mortsel en 's winters in Edegem.

Het is zelfs zover gekomen dat we onlangs aan ons eerste tornooi meegedaan hebben. Een onvergetelijke ervaring waarvan U hier het verslag kan lezen

(bron & zeker uw bezoekje waard: www.deknikkers.be)

de nacht van de gouden 11 te Kontich

Het moet ergens in februari geweest zijn, rond een uur of tien, na een Choufken of drie en bij een stand van 8-6 in het voordeel van een aantal Knikkers, doch tevens in het nadeel van een evenredig aantal stelletje ongeregeld, dat den Bert volgende profetische woorden sprak:

“Mannen wie heeft er goesting om in Kontich een tornooike te gaan spelen? Da kan wel lol worden!”Na nog een paar Choufkes werd er met eenparigheid van stemmen en onder dwang van de Voorzitter besloten om ons met z’n allen in te schrijven. Van toen af aan werden er afzonderingstages en tacktische besprekingen georganiseerd, ploegen werden gevormd en trainingschema’s werden met Zwitserse precisie opgevolgd. Dit alles met slechts één doel voor ogen: 1 juni zal in Kontich niet te boek staan als de dag waarop in 1967 de Beatles hun Sgt. Peppers Lonly Hearts Club Band album uitbrachten, maar wel als de dag waarop De Knikkers in 2007 menig lokaal petanquespeler tot de ultieme wanhoop dreven waardoor er enkelen uit pure frustratie hun ballen tot bij de koeien keilden.

Het moet zijn dat er binnen onze organisatie ergens een perslek is opgetreden waarbij de Opperpetanker van PC Ideal-Kontich op de hoogte gebracht werd van de komst van een bovenmenselijke strijdmacht, want wat was het eerste wat we te horen kregen: “we spelen volgens het systeem van de Melée”. Verbazing alom ... Enige rede om deze Oud-Romeinse tacktiek van Divide et Impera boven te halen, was natuurlijk om die arme koeien te beschermen tegen overvliegend metaal.De psychologische oorlogsvoering was gestart en zou zijn uitwerking niet missen (zo zou later blijken). Het principe van de Melée werd ons nog even duidelijk gemaakt: 3 rondes, 3 verschillende teams (volgens het doorgestoken kaart princiepe dat met enige gène werd weggelachen doch wel degelijk de enige verklaring kan zijn voor de behaalde resultaten, zo zou later blijken) en setjes tot 13, allemaal zaken die de rechtgeaarde Knikker niet kent en dus ook niet beheerst. En toen moest het ergste nog komen ... het enige wat we dan wel kennen, doch jammer genoeg ook niet beheersen werd wél behouden: die zever met da cochonetteke en dat ge daar zo dicht mogelijk bij moet liggen om een punt te scoren. Een gave die de autochtone bevolking blijkbaar met de moedermelk meekrijgt (zo zou later blijken).

Met enige vertraging werd er juist op tijd aan de eerste ronde begonnen. Een ronde waaruit we onthouden dat zelfs het laten vasthouden van zijn handje door de Voorzitter onze webmaster niet zou kunnen helpen bij het kanaliseren van zijn faalangst, dat den Bert anderzijds na 3min en 20sec met de trotse mededeling aan kwam huppelen dat het bij hen al 13-0 stond,dat Jehan F in deze ronde de basis voor zijn succes (zo zou later blijken) legde en dat de rest van de Knikkers blijkbaar nog last had van de jet-lag eigen aan de reis Mortsel Oude God- Mortsel Deurnestraat -Kontich Kazerne. Nu goed, een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog en men moet het zinkende schip nooit verlaten voor het kalf verdronken is, en dus werd dit accident de parcours met een paar Maesekes doorgespoeld (waarvoor dank aan de sponsor van dit evenement: Jupiler !?!, goe bezig Kontich!) en op naar Ronde 2.

In Ronde 2 moet ik zeggen dat het duidelijk was dat de klimatologische omstandigheden volledig in ons nadeel waren: de wind draaide plots naar Zuid-Zuidoostelijke richting, de kern van het lage drukgebied dat zich sinds dinsdag boven de Balkan bevond werd instabiel onder invloed van de straalstroom en bovenal daalde de aanduiding op de plaatselijke thermohydrograaf met 3 punten. Hoe wilt ge dat een mens in dergelijk omstandigheden aan topsport kan doen? Toch onthouden we ook hier weer het sterke optreden van Jehan en de vastberadenheid waarmee Zoetje, Hans en Luc getracht hebben de eer van onze ploeg hoog te houden.

Ronde 3.

Wat eigenlijk The Last Chance moest worden leek voor sommigen meer The Last Post. Zo werd de Voorzitter nogmaals met de billen bloot gezet ondanks het feit dat de geleide loting hem hier gunstig gezind was en hem aan een plaatselijk toptalent koppelde, van een pijnlijke afgang gesproken, deze was er een die kon tellen. Andere leden binnen de uitgebreide familiekring van onze Voorzitter deden het echter wederom zeer aardig en (zo zou later blijken) konden na deze ronde met opgeheven hoofd het strijdtoneel verlaten met de titel van “Eerste plaats onder de Knikkers”. Iets wat hem wel een tourneeke heeft gekost natuurlijk (met dank hiervoor en proficiat aan de Jehan).Bij het ophalen van de gewonnen prijzen, bleken we gelukkig aan de eerste prijs ontsnapt te zijn vermits we geen plaats hebben om onze Bekers uit te stallen. Rede hiervoor is dat de we aan JC gevraagd hebben om een kaske te maken, maar wel op factuur, en ja ... dan komt er niks van.

Deze mooie avond werd afgesloten voor, achter, op en onder de tafels, stoelen en toog van PC Ideal alwaar menige schlager uit volle borst werd meegezongen en waar er meer werd gedanst dan op de laatste 18 fuiven van DJ’s Chaos en Noise tesamen. Doch dit geheel terzijde.1uur15 was het signaal voor sommigen om huiswaarts te keren en voor anderen om een “Afrika-ke” te doen en zo kwam er een einde aan onze eerste tornooideelname.